روح عدالت در المپیک عذاب کشید

By | آگوست 19, 2016

روح عدالت در المپیک عذاب کشید

روزنامه خبرورزشی/ جا دارد، چراغ دست بگیریم و دنبال داور‌های فوتبال خودمان بگردیم، داورانی که گاهی به‌ خاطر یک آفساید میلی‌متری آنها را به مسلخ می‌بریم و سنگین‌ترین مجازات‌ها را برایشان انتظار داریم. این روز‌ها روح عدالت در آوردگاه المپیک در عذاب است. گاهی با تماشای کشتی‌های فرنگی و سردرگمی در قبال قوانین سلیقه‌ای ناداوران، ناخواسته یاد آن همه جار و جنجال حذف کشتی از المپیک می‌افتیم و به این فکر می‌کنیم که اگر آن اتفاق می‌افتاد حداقل آنها از نان خوردن می‌افتادند و دکانشان تخته می‌شد. در این اندیشه‌ها بودیم که نامردی در حق پهلوان جهان، بهداد، این واقعیت را آشکار کرد که تا قیام قیامت و در رشته‌های مختلف این جنگ حق و باطل ادامه دارد به ویژه در رشته‌ها و ورزش‌هایی که قوانینش دست ناداور‌ها را برای اعمال ناعدالتی و حق‌خوری باز گذاشته است. ما باید همیشه چند امتیاز هم برای مرعوب کردن این سپاه اهریمنی کنار بگذاریم و در یک کلام همواره آماده رویارویی با این ناجوانمرد‌ها باشیم. تردیدی نیست که ما در این المپیک میزان آمادگی مقابله با این همه رویداد را نداشتیم و میزان آمادگی وافی و کافی را نداشتیم. از شرایط ناعلاج بهداد که بگذریم در دیگر موارد ما زمینه را برای حق‌کشی‌ها فراهم‌ کرده بودیم.
بنده یاد دارم در المپیک جهانی کره‌ جنوبی در دهه هشتاد فردای روزی که کشتی فرنگی تمام شده بود به اتفاق دوست عزیزم آقای حسین راغفر سردبیر آن زمان کیهان ورزشی وقتی به محوطه پشت محل برگزاری مسابقات کشتی آزاد رسیدیم یک تیم را دیدیم که مشغول دویدن بود. از مسئول آنها پرسیدیم این چه تیمی است که جواب داد تیم کشتی فرنگی کره‌ جنوبی. گفتیم مگر شما دیشب مسابقه نداشتید؟ طرف گفت بله، کار ما در المپیک شب گذشته تمام شد اما ما چهار ماه دیگر باز هم مسابقاتی را پیش‌رو داریم و نباید کارمان را تعطیل کنیم. بله درست است آنها حتی یک روز هم به خودشان اجازه ندادند که بیکار بنشینند و به مرخصی بروند. این را مقایسه کنید با تیم‌ها و قهرمانان خودمان. برنده‌ها که پس از بازگشت، دائم به سورچرانی و جمع‌آوری هدایای پاتختی می‌روند و بازنده‌ها هم مصاحبه‌های آتشین می‌کنند و دنبال مقصر می‌گردند و تا شب مسابقه‌های بعدی تن و بدن را به مرخصی می‌فرستند و این داستان تکراری همواره ادامه دارد.
یکی از نزدیک‌ترین دوستان حمید سوریان، حامد بدخشانی است، کشتی‌‌گیری از دیار کشتی‌گیرپرور اردبیل. او هم متأثر از اتفاق رخ داده برای حریف تمرینی‌‌اش سوریان دل‌نوشته‌ای برای ما ارسال کرد و گفت، در برابر این همه هجمه، این چند جمله را هم از طرف دوستان حمید بنویسید و ما هم حرفش را گوش کردیم و گفتیم، چشم…
«سرت رو بالا بگیر مرد، تو هنوز پرافتخار‌ترین مرد کشتی مایی.
مگر هفت مدال طلایی جهانی و المپیک گرفتن شوخیه؟
ما هنوز یادمون نرفته که بعد از ٤٠ سال واسمون طلای المپیک گرفتی…
ما هنوز یادمون نرفته تنها طلایی کشتی ما تو بودی…
ما هنوز یادمون نرفته فنی‌ترین کشتی‌گیر دنیا تو بودی….
ما هنوز یادمون نرفته پسر افسانه‌ای کشتی فرنگی تو بودی…
تو هنوزم بهترینی. تو هنوزم فنی‌ترینی.
تو هنوزم افسانه‌ای.
هنوزم همه مدال‌های تو دست نیافتنیه.
هنوزم نابغه کشتی فرنگی دنیایی.
مگه نه اینکه تو طلایه‌دار کشتی ایرانی؟
سرت سلامت مرد، فدای یه تار مویت.
مردم ایران قدردان زحماتت هستند.
ژنرال کشتی ایران دوستت داریم.»