ماشین امضا

By | آگوست 25, 2016

ماشین امضا

روزنامه خبرورزشی/ یک مربی هر روز باید استرس داشته باشد و به قول معروف چمدانش حاضر و آماده باشد اما آقای مدیرعامل خیالش راحت است که به خاطر فلان رابطه و فلان آدمی که پشت سرش است، جایگاهش متزلزل نمی‌شود. بازیکنان هم خیال‌شان راحت است که حتی اگر خوب نباشند و کل فصل را روی نیمکت بنشینند باز هم هستند و خیلی بعید است اخراج شوند (مگر در موارد استثنایی). در فصل گذشته لیگ برتر بازیکنی با ۲ باشگاه قرارداد میلیاردی بست (یکی در نیم‌فصل اول و دیگری در نیم‌فصل دوم) و در هیچ‌کدام هم موفق عمل نکرد به طوری که مدیران یکی از آن باشگاه‌ها گفته بودند اگر پولمان را دور می‌ریختیم، بهتر بود تا اینکه به این بازیکن بدهیم! با این اوصاف بازیکن پولش را می‌گیرد و وقتی تیم نتیجه نگیرد هم کسی کاری به او ندارد اما این مربی است که از هر سو فشار را تحمل می‌کند و به نوعی پول خونش را می‌گیرد. فشاری که یک مربی از دقیقه ۷۰ تا ۹۰ یک مسابقه تحمل می‌کند را یک مدیر در کل فصل تحمل نمی‌کند. برای مربی توطئه می‌کنند و بعضاً بوقچی‌ها را علیه او می‌شورانند و «حیا کن، رها کن» سر می‌دهند تا برود البته از ۲، ۳ مربی بگذریم که خودشان بنر می‌زنند و… ولی به‌ هر حال کلیت مربیان آدم‌های مظلومی هستند که هزار جور فشار را تحمل می‌کنند. یکسری مربی سازنده هم هستند که اصلاً کسی آنها را نمی‌شناسد. این عده از مربیان نه از نظر مالی به حق و حقوق خود می‌رسند و نه کسی قدر زحماتشان را می‌داند. یک مربی اگر بد نتیجه بگیرد شاید چند سال بدون تیم بماند ولی یک مدیر با همان رابطه‌ای که آمده با همان رابطه هم می‌ماند و حتی اگر برود سال بعد دوباره سر از تیم دیگری درمی‌آورد تازه به مدیران باشگاه‌ها، اعضای هیأت مدیره را هم اضافه کنید که معمولاً به این و آن وصل هستند و اگر استثنائاً قدرتی داشته باشند آن وقت آقای مدیرعامل فقط نقش «ماشین امضا» را بازی خواهد کرد.